Autor: Colaboración

  • Manu Barreiro, Ibrahimovic con sentidiño

    Manu Barreiro, Ibrahimovic con sentidiño

    Por Álvaro Lorenzo, responsable de Deportes Cope Lugo.

    Conocí a Manu Barreiro en 2010. El caprichoso destino (y unos maletines en el Celta-Alavés confirmados por algunos implicados) llevaron al Racing de Ferrol en dos temporadas de Segunda a Tercera, y uno, sufridor verde, se disponía a seguir esa categoría con la esperanza de huir rápido de ella. En esas estaba cuando descubrí en el Cerceda a un altísimo delantero, con pintas de un holandés de esos que con la Naranja Mecánica exprimieron al mundo sin lograr el premio de ganar un Mundial. El nombre y la procedencia, eso sí, no engañaban. Manu Barreiro. De Santiago. El Cerceda estaba en sus años gloriosos (ahora entre todos lo mataron y Miguel Otero lo remató) apoyado en Meirama y en esa 10/11 campeonó en Tercera. No hubo ascenso pero el tal Barreiro hizo 20 de los 58 goles del club rojiblanco. Igual era una premonición lo de los colores. El Racing fue segundo pero en Galicia nadie subió a la B.

    Para definir a Manu seguiré tirando de neerlandeses. Por alto era y es una máquina. Mide 1.91.Vale. Pero se puede medir tanto y no dominar el juego aéreo como él hacía. Te bajaba un satélite si se lo enviabas. Por supuesto en una categoría en la que el césped y la calidad no son amigas del juego por el pasto, Manu proporcionaba una salida de balón que nadie tenía en la división. Y además remataba siempre bien. De cabeza, de volea, de chilena, de espuela. Hasta te despeja los córners en contra. Al más puro estilo Van Basten. Y lo que le hacía todavía más especial eran los pies. Se podría pensar que su tamaño le haría tosco a la hora de jugarla. Nada más lejos de la realidad. Siempre veía el hueco imposible. Y sus regates elegantes eliminaban rivales antes de que Vinicius naciera. En eso recordaba a Bergkamp. Van Basten y Dennis (no Iglesias no se confundan). Vale. Os puede parecer exagerado. Pero en Tercera aquello era fantasía. Pronto se le encontró la comparación perfecta. Zlatan Ibrahimovic, el loco sueco. Pero el santiagués estaba mucho más amueblado. Con sentidiño.

    Más tarde supe que el tal Barreiro tenía ya 24 años y un largo recorrido por el fútbol español y sus escalones no profesionales. En 2011 llegó a Pontevedra, que como Ferrol roía el estar un peldaño o dos por debajo de lo que su historia exigía. 12 de los 54 goles granates fueron de Manu pero el Ponte fue cuarto y tampoco pudo ascender. El Racing, séptimo en su caída a los infiernos. 

    En estas llegó la temporada 12/13 y la noticia que cambió a muchos el semblante en A Malata. Manu Barreiro fichaba por los verdes. Con el recién retirado Aira en el banquillo y con el cántabro Jorge Rodríguez acompañando a Barreiro en la delantera, se creó la máquina perfecta. Liderados por el capitán y ferrolano Pablo Rey, nuestro Pita particular, los departamentales lograron 97 puntos y 98 goles (en una Liga en la que Compos y Celta B también subieron y se quedaron a 20 puntos del líder). Manu hizo 22 por no abusar. Sorprendía lo sobrado que iba de fútbol en Tercera. De fútbol, que no de actitud, siempre ejemplar sobre el césped pese a la leña que recibía. Sus goles además nunca eran del montón. Solo sabía lograr golazos. Algunos nacen con estrella. En los vídeos de sus mejores momentos, Manu recuerda al mejor Ibra.

     Con él al mando llegó el playoff. Y en Llodio ante el Laudio, en la ida, Manu marcó para el Racing. Aparece en los días importantes como cuando un tanto suyo inverosímil rescató al Nástic del descenso. Pero eso es otra historia. 1-1 final. Los aficionados alaveses que vinieron a Ferrol en la vuelta solo hablaban maravillas de ese delantero tan grande.  Con A Malata a reventar, 1-0 y el Racing volvía a Segunda B.

    Muchos podían pensar que en la B, nuestro protagonista no destacaría tanto. Buen jugador sí pero no estrella del Grupo I. Se equivocaban. El Racing aprovechando el viento a favor del ascenso, se convirtió en un equipo temible y solo el otro Racing, el de Santander, le quitó el liderato. La suerte emparejó a Barreiro con el Nástic en la fase de ascenso. Casualidades de la vida. Los verdes no tuvieron opción pero Manu dejó 21 goles en su cuenta. Solo un tal Joselu (otra casualidad),su sustituto al irse del Racing, metió más en el Grupo del Norte.

    Y tras el ascenso fallido llegaron los cantos de sirena a las oficinas de A Malata. Ante la oferta del Alavés, Racing y Manu separaron sus caminos. En Vitoria, Manu dejó pinceladas de su clase y goles en Segunda. Pero al subir los babazorros a Primera algún iluminado debió de pensar que Barreiro no valía para cotas tan altas. Ellos sabrán. El Nástic que le cerró el paso a Segunda se hizo con él y se convirtió en capitán, emblema y alma de los tarraconenses. Los salvó de bajar como decíamos antes y les dio las pocas alegrías de sus últimos años.

    Y después de esta historia que espero no os hayas aburrido, llegamos a hoy. Barreiro presentado en el Anxo Carro. Viejo sueño lucense. Aunque ha reconocido que nunca hubo oferta formal. Es decir, clásico caso de Suena Míchel. Pero esta vez es cierto. Algo tarde porque llega con 32 años pero aún hay mucho fútbol en ese espigado cuerpo.

    Manu puede aportar muchas cosas al Lugo. Juego aéreo, remate, combinación, alma. Mucho y bueno aunque no vaya tan sobrado como en aquel Racing. Da igual. Nada malo puede salir de este fichaje si vemos al Barreiro que conocemos. Cesaría al entrenador que ose no darle el puesto de titular indiscutible. De hombre que condiciona al rival y cambia partidos como hizo en el Lugo-Nástic de hace unos meses. De faro ofensivo del equipo. De hombre que con sus 10-15 goles permita al Lugo soñar con unos playoffs. De jugador que no dará un problema. La única pena es que llegará el día que se vaya a otros lares o se retire de rojiblanco. Entonces tiraremos de Youtube o de memoria con una sonrisa acompañando a una lágrima (en Ferrol se le sigue echando de menos). Porque seguro que va a ser un jugador para recordar en el campo del Miño. No me cabe duda. Ya está aquí. Gallego desde que nació como dijo en sala de prensa. Ibrahimovic con sentidiño.

  • Jornada de la marmota

    Jornada de la marmota

    Por El León

    Hace unos días, salió el anuncio de Lotería de Navidad de este año, un señor que vive en el día de la marmota. Un anuncio bastante empalagoso típico de los anuncios de la Lotería de Navidad, cumple con lo previsto sin demasiada sorpresa. Pero tranquilos, no vengo a hacer un análisis a fondo del anuncio de la lotería, vengo a anunciaros que el protagonista del corto… es de Osasuna.

    (más…)

  • Mucho Dios es menester

    Mucho Dios es menester

    Por Toni Cruz, locutor en COPE Córdoba y colaborador ABC Córdoba.

    El otro día aprendí que un colega de Felipe II de nombre Ruy Gómez de Silva le dijo al Rey Prudente -aquí le hubiésemos apodado “sieso”- refiriéndose a su segunda mujer, la célebre Bloody Mary, que no ya es que fuera fea sino que “mucho Dios es menester para tragar este cáliz”. Así sería la pájara.

    (más…)

  • Un espejo en el que mirarse

    Un espejo en el que mirarse

    Colaboración. Por Carlos Gegúndez, exconductor de Deportes Cope Lugo.

    Han sido muchos los que han cantado la gesta de Numancia, el mito de la ciudad infranqueable que los romanos acabarían conquistando hace dos milenios: “Indicio ha dado esta no vista hazaña del valor que los siglos venideros tendrán los hijos de la fuerte España, hijos de tales padres herederos…” -escribía la pluma de Cervantes hace más de 500 años, recordando el cerco de Numancia y el trágico episodio de la conquista de este enclave ibérico por parte de Roma-. De aquel poblado celtíbero quedan solo los restos, y de esas ruinas nació la ciudad de Soria, situada a escasos kilómetros de la legendaria urbe, cerca de las tierras altas del Moncayo. Allí se conservan otras extraordinarias leyendas como la del Monte de las ánimas, que inmortalizó Gustavo Adolfo Bécquer. Aquellas tierras rojizas, cerca de las tierras altas del Moncayo, también inspiraron los versos más excelsos del poeta Antonio Machado, y por supuesto al grupo Gabinete Caligari. Hace justo una semana su cantante Jaime Urrutia actuó en el coso soriano para conmemorar el trigésimo aniversario de la canción Camino Soria, uno de los himnos del pop español ochentero.

    (más…)

  • No diga cantera, diga cartera

    No diga cantera, diga cartera

    Colaboración. Por David Cabanas.

    No era un viernes cualquiera, último viernes de las vacaciones, inicio de Liga y con ello la llegada de un clásico a mis manos, la guía de La Liga que publica la Voz de Galicia. El día, como la mayoría de los de este verano no invitaba a la playa, así que tocó dedicarle tiempo a este clásico, sorpresas de fichajes y cambio de cromos en muchos equipos de Galicia, un buen guiño al fútbol femenino que está en pleno auge y evidentemente Lugo no se queda atrás.

    (más…)

  • O noso Fondo Sur: para novos seareiros e visitantes

    O noso Fondo Sur: para novos seareiros e visitantes

    Por Iago Piñeiro, socio do CD Lugo no Fondo Sur

    O ano pasado pisei por primeira vez esta grada (e o Anxo Carro, sonche dos tardíos…). Para non faltarvos a verdade, case case que a sensación chegaba a ser de medo unha vez pasabas os tornos de entrada. Pasar por debaixo de semellante algarabía de andamios facía presaxiar calquera cousa, e ningunha delas boas. Sentirte por riba deles tampouco é o mellor. As primeiras veces que ocupas esta zona do Estadio preguntaste canto vai tardar en caer ou ata onde alcanza a súa seguridade, dada a súa vibración. Logo chegan as afeccións de Real Oviedo ou Sporting, con miles de persoas botando sobre a mega-construcción e xa se che pasa todo.

    Mais non nos imos enganar, nós porque tragamos con todo, pero o estado desta grada é mais ben precario. Primeiro, por visibilidade. Decenas de piares dificultan, e bastante, a visión do xogo, e do campo. Dependendo de onde te atopes, tes que ir movendo a cabeza para seguir o balón, algo que carece de lóxica, sobre todo porque pagamos o mesmo que os compañeiros de Norte, que non se atopan con estas dificultades. Segundo, porque de vez en cando apetéceche baixar a por un tentempé (deso que o partido non vai como che gustaría) e raro sería que non che caiga un pouco de auga por riba do trozo de pizza, a causa de colarse esta entre o feixe de ferros. E terceiro, porque afea totalmente o estilismo do que goza o Anxo Carro dende a súa remodelación fai xa uns aniños.

    Pero non todo é malo no lado escuro do Anxo Carro. A pesar de que acostuman a misturarnos con afecións foráneas, atrévome a dicir que somos, despois do fondo de enfrente, o que máis caña lle da o asunto. Cando se trata de animar, poucas veces faltamos á cita (curioso que aquí os andamios que tanto suspira -mos- a afección lucense porque desaparezcan serven para facer un estrondo tremendo a modo de ánimo que ningún aboado puido escapar de oir algunha vez). E se non que lle pregunten a Juan Carlos, que NO DÍA (si, no día, non haberá outro igual) atopou nas súas costas unha masa entregada que seguro facilitou (un pouquiño) a súa obra maestra.

    O de que de vez en cando veñan visitarnos doutras partes, ten a súa cousa. Por unha parte, a diversión está asegurada. Se non cantas ti, xa cantarán eles, que para algo percorreron tantos kilómetros. E cando se trata de afeccións máis ou menos irmás as conversas e amizades futbolísticas xorden da nada. Iso sí, ás veces, como este ano cando miles de ‘carbayones’ nos visitaron a tensión é excesiva, vendo como te insultan e destrozan o teu malquerido Fondo Sur e tendo que chegar a mediar a Policía.

    En calqueira caso, á nosa grada, co desinterese por parte das institucións ou do propio club para levar a cabo calquera tipo de remodelación, as ameazas de demolición por medio, as promesas incumpridas, ou o futuro incerto, e todo canto lle é propio, acábaselle collendo cariño. Tanto que hai quenes podendo cambiar a outras zonas polo mesmo prezo, o corazón acaba ditando que renovenos abono, e que o fagamos para onde si non… para o noso FONDO SUR…

    Imaxe de apertura: un Lugo-Elche fotografado por Xabi Piñeiro. 

  • Los enviados de Tarraco a Lucus Augusti

    Los enviados de Tarraco a Lucus Augusti

    Por Arnau Curto (@ArnauCurto)nastic.cat

    En Tarragona nos habíamos hecho a la idea de que teníamos ya dos filiales: La Pobla de Mafumet y el RCD Mallorca. El primero es real; el segundo, una pequeña broma generada con los propios aficionados del club de la isla. Y es que la temporada pasada, un grupo considerable de ex jugadores del Nàstic terminaron en Son Moix de la mano del ex grana Vicente Moreno. Por citar sólo algunos nombres, Manolo Reina, Ferran Giner, Xisco Campos, Álvaro Bustos, Álex López y Lago Junior. (más…)