Offtopic

Vivir a carón da morgue

por Denís Iglesias 26 marzo, 2020

#DiariodeAlarma é un proxecto de Denís Iglesias, membro de Lugoslavia, no que plasma as súas reflexións dende o confinamento que todos estamos a vivir nestes días por culpa da crise do coronavirus.

Calle Silvano 77. Esta dirección figura como un dos primeiros resultados do navegador do meu coche. É a ubicación do Palacio de Hielo de Madrid, un dos principais centros comerciais da capital. A súa estrutura e programación difire un pouco do resto de moles inmobiliarias que se construiron durante o boom do ladrillo. Inaugurado en 2003, ten, coma ben indica o seu nome, unha enorme pista de xeo de 1.800 metros cadrados.

Hai pouco máis dun ano despedíase neste escenario Javier Fernández, dobre campión do mundo e sete veces campión de Europa. Tamén se disputan partidos das seleccións españolas de hóckey xeo e ata de curling. Sempre que vou quédome embobado cara a danza que se desenvolve nesta branca superficie. E dígolle a Sara: “Un día temos que vir”. Era un dos nosos deberes pendentes antes de que estourase a crise do coronavirus. Estes días, o Palacio de Hielo é a morgue máis grande da cidade

A xestora deste espazo de ocio cedeu as instalacións para gardar os cadaleitos que xa non caben nos servizos funerarios de Madrid. Pode chegar a uns -10º graos, polo que serve de cámara frigorífica. Mentres o fluxo de corpos aumenta, os veciños da zona fan a compra no supermercado que aínda permanece aberto e van á farmacia que está preto.

Son os únicos dous establecementos que non baixaron a persiana por estar incluidos na categoría de esenciais. Fican apagadas as innumerables máquinas recreativas do andar superior, que en actividade dábanlle a este lugar un aspecto retro que atraía a un montón de visitantes. Non imaxino como será volver a pisar o chan dun inmoble que acostuma a estar frecuentado por xente maior, pola propia familiaridade que aporta o recinto. 

O Palacio de Hielo está a pouco menos de dous quilómetros da miña casa en Madrid. A case a mesma distancia está IFEMA, a enorme feira de mostras que acolleu recentemente a cumbre climática COP25 alén de outros numerosos eventos como Fitur. Cita á que veñen pasearse autoridades municipais de toda índole.

Hoxe o enorme balbordo que acolle a estes pavillóns é un silenzo xordo de miles de camas deitadas no chan. Aquí se fixou o hospital de campaña máis grande do país, un tipo de destacamento que se coñece como Arca de Noé. Case 5.500 pacientes de diferente gravidade miran cara o teito en busca da saída do túnel. Non queren vela luz do mesmo por nada do mundo. A alta anúnciallela un estrondoso aplauso co que cada paciente recuperado pega un chimpo cara a liberdade. O xeo do Palacio podería derreterse só coa calor humana que aló se respira. 

Volven ser as 20:00 horas. Ben saben. Hora da xuntanza veciñal. Pero as palmas son cada vez máis duras. Os veciños xuntan as mans con cansazo. Algún xa non pode sair á ventá porque nota síntomas e ten medo. Outro perdeu a paciencia e berra cando dura de máis a música que a veciña DJ tenta manter firme. Estáselle a rematar o repertorio. Outros cazolean contra o Goberno, a Monarquía, o virus e o que se poña por diante… O papel hixiénico xa non falta nos supermercados. As estanterías que agora están baleiras son as da cervexa e o argumento que dan os repoñedores non é outro que o do mal trago. Agardemos que isto só sexa o anticlímax que precede á resolución do conflito. Como se dunha película se tratase, aínda que a esta xa comeza a sobrarlle acción e metraxe.

Comparte:

Deja un comentario