Offtopic

As doce probas

por Denís Iglesias 28 marzo, 2020

#DiariodeAlarma é un proxecto de Denís Iglesias, membro de Lugoslavia, no que plasma as súas reflexións dende o confinamento que todos estamos a vivir nestes días por culpa da crise do coronavirus.

Estes días o coronavirus colonízao todo. Cando se produce unha morte que non ten relación con el, parece que non conta. Hai xente con patoloxías previas, e algunas ben duras, que están a ver reducida a súa asistencia. Algúns convértense en vítimas da propia crise aínda que non figuren nos números. A outros, quen sabe, chégalles a hora que xa estaba programada. Non por iso doe menos a súa xa ausencia prolongada para sempre, malia que as lembranzas sigan o tempo que lles deixa a memoria.

O pasado martes morría Albert Uderzo, un dos creadores de Astérix e Obélix xunto a René Goscinny, tamén finado en 1977. Facíao por una crise cardíaca non relacionada co COVID-19. Mais a súa perda supón perder a voz de varias xeracións que medramos ó redor da aldea gala e os seus habitantes. Aínda gardo en VHS unha colección das películas de debuxos animados que no seu día entregara El Progreso. É raro o ano que volvo ver algunha delas no reprodutor JVC do que aínda presume meu pai. Disque fomos das primeiras familias que el coñeceu en ter ese trebello. Moitas horas para adiante e para atrás para memorizar, nalgúns casos, até os diálogos dos filmes.

O meu título favorito, sen dúbida, é As doce probas de Astérix. E penso, con exemplos máis ou menos certeiros, que o que estamos a vivir é semellante ó que lles sucede ós dous galos. Para quen non lembre o argumento, Julio César decide probar a divindade dos seus inimigos someténdoos a doce probas, tal e como fixera Hércules para entrar no Olimpo.

Na primeira delas, Astérix vence nunha carreira a Merinos (fotograma da película completa que podes ver arriba), un campión dos xogos de Olimpia. Estes días, un simple percorrido polas redes sociais serve para ver o en forma que está certa poboación da que desoñeciamos o seu talento atlético. Até o máis inválido fai táboas de exercicios. As clases de zumba soan a todo nivel nos edificios e a suor pégase nas paredes dalgún edificio. Ou iso queren facer pensar todos aqueles que se gravan para dar fe do sufrido traballo de converterse nun vigoréxico sen sair da casa. Porque lembren, se o exercicio non está radiado, non conta.

O famoso lanzador de xabelinas Kermes; un flipado persa

Na segunda entente, Obélix é quen de lanzar a xavelina máis lonxe que Kermes o persa, o mellor ‘lanzador de armas’ do mundo. Lémbrame isto ás innumerables cadeas de virais que se forman. Kermes é quen de chegar até os indios, mentres o galo grande da varias voltas ó mundo sen inmutarse. Estes días comezamos cos toques de papel hixiénico. Primeiro era dar dez golpes. Ata que apareceu o Mágico González e lle deu de calcaño. E Messi, que fixo 20. A popularización dos retos até as altas esferas futbolísticas fai que a túa demostración de habilidade quede á altura da presentación do Pato Sosa. Ese xenio que na súa estrea co Atlético de Madrid, no primeiro toque que lle dá bóla, cae deitado coma un cesto.

Así de enredado remata Bor… Cylindrix o Xermano

Na terceira misión, Astérix vence á Cylindrix o Xermano, un loitador que nos primeiros compases dálle de todas as formas habidas e por haber a Obélix. A súa pequena estatura leva ó engaño. Un pouco o que nos pasou co coronavirus cando aínda estaba en China. Unha gripe á que os fornidos occidentais non lles ía afectar. Vaia por diante que erramos todos de golpe e comportarse agora como os ‘Capitáns A posterior’ axuda ben pouco. Astérix, fronte á tunda que lle da ó seu compañeiro, tira de enxeño e pregúntalle a Cylindrix sobre o xeito de facer as súas técnicas. Ensínallas paso a paso até que, froito da clase acelerada, cae el mesmo.

Cylindrix lémbrame a políticos da capacidade de Boris Johnson, quen en principio tivo a idea de converter á poboación en autoinmune permitindo o maior número de contaxios posibles. Que mal ía pasar? Abríndolle a porta do coronavirus a milleiros de británicos. A lección saiulle tan ben que xa está el afectado. E no reflexo mírase outro loiro de impresión, Donald Trump, quen se dedica a berrarlle por Twitter ás empresas para que fagan máscaras. E así a mayoría da politoloxía moderna, sabedora de técnicas tan eficientes en xestión que están a remar en harakiris de órdago. Os mesmos que aínda lles dan leccións ó resto de países nunha problemática global.

A sacerdotisa, quen semella que pasou por unha clínica estética.

Na cuarta proba, Astérix e Obélix enfróntanse ás tentacións da Illa do Pracer, onde unas belas sacerdotisas tentarán que os galos fiquen aló para sempre. Ás veces, cando un mira o bo tempo que hai dende a ventá, dálle ganas de romper o vidro e botar, aínda que sexa, unha carreira de 100 metros. Xusto a trampa na que o virus quere que caias. Ou ben autoenganándote con paseos de máis e saídas absolutamente innecesarias. Obélix alporízase cando unha das sacerdotisas lle di que na illa non hai xabarín. Que tipo de paraíso é ese? Algo semellante nos pasaría se rompésemos individualmente o confinamento. En que tipo de realidade paralela queremos vivir na que non hai bares nin xente coa que brindar?

Non atopei a Miguel Lacambra en BDFutbol

Na seguinte, e por tanto quinta, Astérix debe manterlle a mirada a Iris, o mago exípceo que tentará hipnotizalo facéndolle crer que é un xabarín. A estoicidade do galo pequeño vólvese en contra do histriónico meigo, que acaba auto-hipnotizado. O Iris dos nosos días é Miguel Lacambra, ese magnífico xornalista de datos que, baixo un pseudónimo, aportou onte toda unha teoría para soster a xestión gubernamental do gravísimo asunto que nos acolle. Uns din que é un enxeñeiro asturiano.

Outros que Antonio Maestre. E no fondo, unha estratexia partida dalgunha mente brillante que toma, como tantas outras veces, por parvos á maioría da poboación. O efecto hipnótico na era da comunicación 4.0 -ou algo así-, dura ben pouco. Agora hai toda unha película montada, con gráficas, mensaxes, tramas e subtramas que o único que provocou é a caída na tolemia propia do que inventou o fío inicial. Estamos confinados, pero non escarallados da cabeza (aínda).

Un dos pratos máis apetitosos: o camelo coas chepas recheas. Hmmm…

Na sexta entrega, Obélix ten fame. Que raro. Ten que comer absolutamente todo o que prepare o belga Mannenkenpix, cociñeiro dos titáns. Non deixa freba libre. Come becerros, pitas, elefantes… O que obriga ó chef a pechar o negocio. Esta proba está íntimamente relacionada coa seguinte, na que os protagonistas deben penetrar no antro da Besta. Cando chegan xunto dela, Obélix tamén a papa. E na seguinte escena pide o postre… Aquí xúrdenme varias ideas e comparativas. A primeira, en oposición ós modelos fit da primeira proba. Quixera eu saber que están a facer todos aqueles que os días iniciais da crise arrasaron cos supermercados para encher carros de 32 flans, 18 corzos, 23 chourizos e 63 cabritos. Deben estar coma rolos.

Obélix papa a Besta na escena máis abstracta do filme

Aínda que eu son máis seguidor das compras que algúns de nós fixemos. Hoxe lía como Marta Veiga, xornalista de El Progreso falaba da compra que fixera o seu consorte no Mercadona. Outro coñecido do Anxo Carro que manteremos nun inútil anonimato. Na foto publicada aparecían un bo feixe de trangalladas de chocolate. Nas respostas á mesma pódese ler como outras mozas falaban da habilidade dos seus cónxuxes para facer as peores compras posibles, cheas de lambetadas. Nas curtas pero intensas visitas ó supermercado que teño a carón da casa, co medo no corpo, enchín a cesta de cousas un pouco inútiles para unha prolongada estadía casa. Véxase un lote de salsas variadas sen ningún tipo de carne ou peixe á que botarllas. Iso si, agora, por medo e respecto a non volver pisar a rúa, como todo o comprado como se de Obélix se tratase. Facendo todo tipo de inusitadas combinacións. Probastes algunha vez as alcachofas con ali oli?

Parolar sempre foi una mellor opción que atender con dilixencia. Está nos manuais.

A oitava proba é sen dúbida a miña favorita. Astérix e Obélix teñen que conseguir o impreso A-38 na Casa da Tolemia. Ben podería ser o nome dunha taberna ou dalgún dos nosos actuais fogares, pero é un acertadísimo xeito de chamarlle á burocracia. Os galos dan cuns funcionarios que lles dificultan a labor enviándoos dunha a outra ventá, enredándoos con trámites secundarios e obrigándolles a facer quilómetros polo edificio. Sóalles a comparativa? Nestes tempos de estado de alarma, o enredo dos trámites debería ter sido anulado.

Pero amigos, a burocracia é tan resistente coma o virus. Levo toda unha semana facendo noticias de doazóns de particulares e compañías de material sanitario. Miles de máscaras, litros de hidroxel, centos de luvas… E aínda hai que escoitar informacións de material gardado en almacéns ou de enfermeiras que teñen que poñer bolsas do lixo para protexerse. Como diaños se está a xestionar a loxística destes equipamentos?

Aínda que as probas das que máis está a falar estes días é das adquiridas a unha compañía chinesa sen certificación. Aquí si houbo présa por mercalas, lóxicamente, pola alta demanda que ten este material. Pero tivo que sair a Embaixada de China a poñer vermellas as orellas dalgúns. E logo algún ultradefensor deste sistema no que vivimos critica con vehemencia a burocracia dos outros e asínalles colapsos… Os últimos tempos da URSS ás veces semellan unha PEME comparados cos pasos doutros.

Os crocodilos tendidos no fio do abismo do río Nilo. Cantas lavadoras puxestes estes días?

No noveno desafío, Astérix e Obélix cruzan un abismo con crocodilos do Nilo no fondo a través dun cable invisible. Esta situación pode que a vivamos ó fondo desta travesía á que ningún sabe aínda poñerlle data de finalización. Cando xa vexamos a saída, nos últimos pasos, imos ter ó virus agardándonos a que deamos un paso en falso. Por iso a única apócema que nos servirá será a paciencia. Esa fabrícase en pota ancha e a lume baixiño. Así que non a bebades toda aínda. Porque queda o peor.

O Venerable do Cumio en plan Matías Prats

Camiñamos xa cara o final. A décima competencia consiste en agabear o monte máis alto e responder sen errar o enigma do Venerable do Cumio. O máis hilarante desta proba é que o vello ponse a facer un anucio sobre o xabrón que utilizan os Deuses. Incluso nos momentos máis delicados hai os que aproveitan para spammear ó resto, sen entender ningún tipo de contexto. Hai moitísimos máis casos dos que debería, por desgraza. Só é preciso botar un ollo ó correo. Cada día recibo correos lixo de plataformas de emprego ás que estou apuntado, con supostas ‘ofertas pensadas para ti’. Si, amigos, no tempo no que ó Apalabrados só se xoga con catro letras: E R T E. Os meus favoritos son os dunha páxina de supostos cazatalentos.

Os títulos dos mails son sempre puro clickbait do estilo: «Alguien ha mirado tu perfil y puede contratarte…». Entras, e segunda frase: «Es lo que podrías leer si haces este curso de inglés que te recomendamos». Lixo detrás do que se supón que hai unha mente lucida. Ou un cú ben grande ó que os subalternos lle pasan a lingua. Eu son amate do SPAM tradicional, do que envían os príncipes nixerianos, as solteiras rusas e os inversores afganos. Bastante máis sinceros.

Oxalá ter a seguridade de Astérix para arredrar todas as nosas pantasmas.

A undécima proba para min é a máis dura e a que máis nos custará superar na metáfora que a acompaña. Astérix e Obélix deben pasar a noite na Chaira dos Mortos, nas que os atormentarán as almas de soldados que perderon a vida en combate. As cifras vánnos perseguir incluso moitos meses despois de que todo isto suceda. Nunca me canso de repetilo, xa que me parece fundamental, pero cada morte encerra un fracaso colectivo e dor familiar. Arrepíame ver como a noite se bota por riba de nós, cando as marchas dos que queremos fánse fortes e duras coma un penedo. Pode que a esta proba volvamos moitas veces e en cada caso saiamos dela con feridas que nunca curaremos de todo. Pero o día chegará e haberá que asumilo.

Reprodución da nosa saída á rúa logo de meses de confinamento.

Como Astérix, quen se desfai das sombras coa lóxica máis aplastante de todas. El quere durmir e ningún mal pensamento vai ser quen de impedilo. Durmir e punto. E chega a duodécima e última proba, na que os galos teñen que gañar os xogos do Circo Máximo de Roma. Pero contarán coa axuda de todo o seu pobo. Entre todos, con asociación de todo tipo, dánlles unha tunda ós gladiadores e guerreiros máis afamados do Imperio. Isto máis ben será o que vivamos na volta á realidade. Vai haber moitos boitres tentando sacar tallada aproveitando o reseteo mundial. Listos de manual contra os que só cabe unha receita que estes días queda máis clara que nunca nos hospitais ou nas cadenas de suministro: só o pobo salva ó pobo.

Comparte:

Deja un comentario